Met Joost naar

LAPRAK UPDATE

foto1

1 september 2015

Presentatie / informatie / inspiratie : voetreizen Nepal + Laprak Rescue

Zaterdagmiddag 3 oktober presenteert Joost het reisprogramma voor het komende seizoen. Daar aan voorafgaand, praat Joost je bij over de stand van zaken van de aardbevingsacties in en rond Laprak. Alle geïnteresseerden zijn welkom, meld je a.u.b. wel even aan : joost@metjoostnaar.nl of 0622941734.
Locatie : Het Stift (nabij Weerselo)

Programma :

14.00 Inloop

14.15 Stand van zaken Laprak Rescue

14.45 Toelichting voetreizen Annapurna, Gokyo (Everest), Manaslu, Far West

15.30 Alle tijd voor vragen, napraten et cetera


15 juni 2015

Tijd voor wat getallen

IMG_5490_edited-1

We kijken met verbazing terug op de eerste fase van onze campagne. De bergen hebben zichzelf verzet, zoals ze al miljoenen jaren doen. Maar er zijn ook andere bergen verzet. Bergen werk, en mountains of spirit. Er is zo veel gebeurd, dat het bijna te veel is om nu al te kunnen bevatten. Een krachtuitbarsting van een ongelooflijk veerkrachtig volk.

Onze operatie kende een bliksemstart in post-quake Kathmandu. Nepal is sowieso een vrij chaotisch land, de weken na de aardbeving waren des te turbulenter. Bijna alles wat we in de eerste week hebben ondernomen werd ter plekke geïmproviseerd. Kathmandu was een mierenhoop waar een stok in was gestoken, de mensen dag en nacht buiten in een staat van alarm en shock. Feit is dat we in minder dan een dag een operatie in gang hadden. Niets doen was trouwens helemaal geen optie.

Langzaam maar zeker veranderde deze operatie van wild-west naar een uiterst doeltreffende onderneming, met substantiële hulp voor een gebied waar anderen – de grote hulporganisaties met al hun miljoenen incluis – totaal geen oog voor hadden. Dit terwijl het epicentrum onder Laprak/Barpak lag.

Er is veel gedaan, er is veel bereikt. Het is nog lang niet voorbij, de wederopbouw is nog niet eens begonnen. Maar in de Tent Cities boven Laprak wordt weer vooruit gekeken. Er liggen grote uitdagingen in het verschiet, met grote kansen voor de jonge generaties in bijvoorbeeld werkgelegenheid. Toerisme zal daarin een cruciale rol gaan spelen.

Het had natuurlijk nooit gekund zonder alle vrijwilligers en donateurs. Om je een idee te geven wat er met je geld gebeurd is, hieronder een chronologisch overzicht. Het is bij lange na niet compleet. Er is veel meer materiaal de bergen in gegaan dan we konden documenteren. Tijdens de eerste chaotische weken na de beving lag de focus volledig op snelheid, flexibiliteit, en op “zo veel mogelijk”. Reddingswerk. Onder die omstandigheden was het praktisch niet mogelijk om overal tegelijk aanwezig te zijn. Vooralsnog ontbreken bijvoorbeeld de bonnetjes van tonnen linzen, die wel degelijk mee omhoog zijn gegaan. Ik weet dat, want ik heb ze zelf in Tent City III uitgeladen. Ik benoem juist dit als voorbeeld omdat het een zeer belangrijk detail is ; zonder linzen immers geen dal bhat, en zonder dal bhat geen 24 hour power. En 24 hour power, die was, en is er.

laprak rescue2

Dag 1 – shock & awe:

  • 25 april, mega-aardbeving rond het middaguur. 7.8 Richter, epicentrum onder Barpak/Laprak in Gorkha. Chaos en angst alom. Communicatie valt voor het grootste deel weg, het is niet duidelijk waar iedereen is… óf iedereen er nog is. Uttam duikt na een dag weer op, Prem pas twee weken later. Dhanraj en Bhavi zie ik pas in Laprak Tent City.

Dag 2 – focus in chaos :

  • Niets doen is geen optie. Vrouwen, kinderen, ouders, broers en zussen van al mijn teamleden wonen allemaal in Laprak. Het hele dorp staat in de regen bij elkaar gedromd op de heuveltop Gupsi Danda, waar later Tent City III zal verrijzen. Ik kan me ook nu nog niet voorstellen hoe wanhopig ze zijn geweest. Wachtend op de tientallen die onherroepelijk dood zijn. Alles in puin waar je je hele leven voor hebt gewerkt. Behalve de kleren die ze aan hebben, is iedereen alles kwijt.
  • Laprak Rescue wordt opgestart onder de vlag van Journey Home Foundation van Kalyan, Mani en Uttam in Kathmandu, en Met Joost Naar, het reisbureau van ondergetekende. Niet afwachten maar ‘swift action’ is van begin af aan het devies. Onmiddellijk er op af, voor iemand ons kan tegenhouden.
  • Een onverwacht grote geldstroom komt op gang. Niet alleen van familie, vrienden, reizigers. Ook vele honderden anderen, de meesten mij tot dan toe volstrekt onbekend, zullen zich in de komende weken betrokken tonen.
  • 11174263_804300769666188_3704216292486041116_oInderhaast door Kalyan opgetrommeld, gaan 50 dragers met rijst, noodles, matrassen, zeil, dekens en zeep naar Laprak. Ales wat maar te krijgen is in Kathmandu – waar chaos heerst – gaat mee. Te voet vanuit Baluwa, door alle landverschuivingen, bereiken de dragers Laprak na twee dagen.
  • Na zware druk op de regering van onze kant, kan Kalyan meteen op dag 2 de eerste helikopter naar Laprak sturen. Helaas wordt de piloot omgekocht door een Indiase tv-ploeg, zodat er geen hulpgoederen meegaan en er geen mensen worden geëvacueerd. Het levert wel de eerste beelden op van het epicentrum, die dezelfde dag nog de hele wereld overgaan. Totale verwoesting in zowel Laprak als Barpak.

Eerste week – voor de troepen uit :

  • Middels meerdere helikoptervluchten worden 253 zwaargewonden en hoogbejaarden uit Laprak en elf andere dorpen in de directe omgeving geëvacueerd naar Kathmandu en Pokhara. Er gaan met die vluchten ook tonnen rijst en hulpgoederen mee omhoog, die Mani met inderhaast afgesloten leningen heeft betaald. Onduidelijk is waar die spullen zijn terechtgekomen omdat de heli’s 12 dorpen hebben bezocht, en de piloten in alle drukte niet meer te traceren zijn.
  • Een tweede legertje van ca. 60 dragers vertrekt op dag 4 o.l.v. Uttam met een bescheiden 25 x 30 (750) kg rijst, 30 kg noodles en allerlei ander materiaal (matrassen, dekens, potten en pannen, wat maar voorhanden is) te voet naar Laprak. Ook gaat 1000 m waterpijpleiding mee.
  • Het eerste provisorische tentenkamp wordt opgezet op Gupsi Danda, een heuveltop ca. 700 meter boven Laprak.

11416344_10207073976790872_6644477783073214827_o

  • De vele doden worden uit het puin en de aardverschuivingen gehaald. Zeer tegen de Bönreligie en eeuwenoude  gewoontes van de Gurungs in, ziet men zich genoodzaakt de doden te begraven i.p.v. te cremeren. Men weet zich hier begrijpelijkerwijs nauwelijks raad mee, het wordt uiteindelijk een massagraf ver buiten het dorp. Hartverscheurend en diep traumatisch voor de gemeenschap.

Tweede week – organisatie :

  • Het is inmiddels duidelijk dat de aandacht van de wereld naar Kathmandu, maar vooral naar Everest gaat, waar stinkend rijke toeristen, die er in hun luxe tenten warmpjes bij zitten met meer dan genoeg eten, alle aandacht – en erger, alle helikopters – voor zichzelf opeisen.  Een stuitende vertoning die alles zegt over het niveau van zgn. ‘klimmen’ op deze berg. De boodschap is helder : in het epicentrum in Gorkha zullen we het zelf moeten opknappen.
  • 130 stuks TARP zeil, 30 x 30 (900) kg rijst, noodles, 2000 x imodium (anti-diarree), en een vijftal waterzuiveringspompen gaan te voet omhoog naar Tent City. Tevens toiletartikelen, kookgerei, lucifers, kaarsen, rugzakken, pennen en schriften, kleding, EHBO-materiaal.
  • Klapper van de week : Kalyan weet de hand te leggen op 400 x 30 (12.000) kg rijst én een vrachtheli (MI-17’, voor de liefhebbers), met dank aan Nepal Army dat de vluchten verzorgt. Acute hongersnood is daarmee in één klap afgewend. Ter plaatse wordt het in meerdere dagen verspreid door een leger dragers, o.a. in Kerauja, Pokhari en Gumda.
  • Een aantal zieke mensen gaat met de heli mee naar Kathmandu.

IMG_5312_edited-1

12 meidamn, niet weer :

  • Een tweede grote aardbeving treft Nepal, 7.2 Richter, epicentrum Dolakha. Gorkha blijft relatief gespaard. Niet dat in Laprak nog veel kapot kan, maar iedere beving is nog steeds levensgevaarlijk vanwege het enorme gevaar op landverschuivingen. Mentaal komt de tweede aardbeving minstens tien keer harder aan dan de eerste. Iemand zei : “Richter my ass. This is 7.2 rectal.”

Week 3 & 4 – substantie :

  • Tent City I, II en III zijn inmiddels een feit, op verschillende hoogtes tussen Laprak en Gupsi Danda. Ondertussen zien wij ons nu gesteund door meerdere particuliere initiatieven, o.a. The North Sky komt er bij. Meer dan welkom. Nepal Army doet wat het kan, die jonge mensen zijn echte helden, maar het leger is beperkt in capaciteit. Van de grote instanties nog steeds geen spoor.
  • Barpak is nu bereikbaar via een ‘weg’, d.w.z. een met grof geweld gebulldozerde track dwars door extreem landverschuivingsgebied. Enkele dagen later is ook Tent City III op deze manier bereikbaar. Barpak ligt op 950 meter, daarna is het nog uren stijl omhoog ploegen naar Tent City III op 2750 meter hoogte. Laprak ligt daar nog weer een eind achter, op 2000 meter en alleen te voet bereikbaar. Vanaf nu kunnen we aldus – weather permitting en met gevaar voor eigen leven – met tractors naar Tent City III op Gupsi Danda. Onmiddellijk brengen we de bevoorrading naar substantieel niveau.
  • 11165066_10153375321379866_8254019534481639477_o170 x TARP zeil, 750 x 30 (22.500) kg rijst, 600 kg zout, 500 liter olie gaan met tractors omhoog naar Tent City III. Verspreid met meer dan 500 muildieren, omdat na de tweede aardbeving de meeste dragers weigeren nog langer door aardverschuivingsgebied te lopen.

Week 5 – consolideren :

  • 960 x 30 (28.800) kg rijst per tractor omhoog, verspreid met 350 muildieren en 250 dragers in de omliggende dorpen.
  • 500 extra meter waterpijpleiding voor het nog steeds groeiende Tent City III, plus waka waka’s en andere solar power lichtbronnen en opladers.
  • Van de grote hulpinstanties is nog steeds geen spoor te bekennen.

Voorts :

  • Wij waren binnen een dag ter plaatse en binnen een week in full swing met operaties over de grond en door de lucht (ter vergelijking : nu, ruim veertig dagen later, heeft nog steeds geen van de grote hulpinstanties zich in Laprak laten zien).
  • Binnen een week stond er een provisorische Tent City op Gupsi Danda. Binnen twee weken waren Tent City I, II en III een feit.
  • Binnen anderhalve week was acute hongersnood afgewend.
  • IMG_5494_edited-1Exacte cijfers ontbreken. Naar schatting hebben we sinds de eerste aardbeving voorzien in ca. 12.000 maaltijden per dag, ca. 500.000 totaal tot nu toe.
  • Door zeer accuraat optreden m.b.t. hygiëne, waterzuivering en de aanleg van provisorisch sanitair, is er geen uitbraak geweest van diarree (of, god forbid, cholera).
  • De dorpen die deels of helemaal aan onze lifeline hangen zijn : Laprak, Kerauja, Yamgaon, Pokhari, Lapsipot, Swarapani, Mandre, Khorle, Gumda, Lapu, Hunchuk.
  • Exacte cijfers ontbreken, naar schatting zijn er tot nu toe ca. 800 tot 1000 vrijwilligers actief geweest binnen de organisatie.

Deze week begint de moesson. Die zal zonder enige twijfel onze operaties bemoeilijken. Voor de mensen in de bergen worden de komende maanden een kwestie van schrap zetten en uithouden. Dat is iedere moesson zo, ze zijn wel wat gewend. Maar nu is alles anders.

Wat deze bergmensen niet gewend zijn, is hun hand ophouden. Het liefst gaan ze gewoon weer aan het werk. In eigen land welteverstaan, niet in Maleisië of Dubai. Zodra de moesson voorbij is, liggen er enorme uitdagingen in het verschiet, en dus ook kansen. De wederopbouw gaat een grote boost geven aan de werkgelegenheid. Inkomsten uit toerisme zijn daarbij onmisbaar. Langzaam maar zeker verschuift ook mijn focus weer naar het reizen. Want Nepal is nog steeds een van de mooiste landen op aarde. Voor wie altijd al naar Nepal wilde : er is nooit een beter moment geweest dan nu. Er is geen betere manier om Nepal te helpen.

IMG_5354_edited-1

Want hoe is het nu met Nepal en de Nepalezen?
  • Het normale leven in Kathmandu heeft zich al weken geleden weer hervat, zo ook in grote delen van de rest van het land.
  • In tegenstelling tot wat je in de media ziet, ligt niet heel Nepal in puin! Slechts 10 van de 75 districten zijn in meer of mindere mate getroffen door de aardbeving.
  • In Kathmandu zijn oude huizen ingestort, ca. 5% van de bebouwing. 95% van Kathmandu staat gewoon nog overeind. Alle gebouwen worden onderzocht. Onveilige gebouwen worden afgebroken.
  • Electriciteit en water werken gewoon, de winkels zijn open. De toeristenwijk Thamel functioneert als vanouds.
  • Er zijn na de aardbeving geen besmettelijke ziektes uitgebroken.
  • 90% van de hotels in Kathmandu is  na onderzoek veilig verklaard, en gewoon open. De overige 10% wordt afgebroken.
  • De internationale luchthaven van Kathmandu functioneert normaal, alle lijndiensten zijn intact.
  • Alle doorgaande highways in Nepal zijn veilig en functioneren normaal.
  • 10418450_843939755642682_6306203342541987127_nEen aantal monumenten in de Kathmanduvallei heeft schade opgelopen, Patan en Bhaktapur het meest. Ze zijn echter niet compleet vernietigd, en nog steeds het bezoeken waard. Hetzelfde geldt voor Durbar Square. Deze monumenten zullen op den duur volledig worden gerestaureerd. Pashupati, Swayambhunath en Boudhanath zijn minder beschadigd, en hebben hun unieke allure op geen enkele wijze verloren. Alle monumenten gaan deze maand weer open voor publiek.
  • In Pokhara is de situatie 100% normaal en relaxed als altijd.
  • Van de 35 belangrijke trekkingroutes zijn er slechts enkele zwaarbeschadigd. Langtang is voorlopig een no go. Op de Everest- en Gokyoroutes wordt op dit moment hard gewerkt om de paden te herstellen.
  • Op de trails van Annapurna en Manaslu worden zorgvuldige assessments gedaan m.b.t. accommodatie en veiligheid. De berichten zijn goed. Ik verwacht dat we in de herfst (va. oktober) zonder problemen Annapurna Sanctuary kunnen lopen, en naar alle waarschijnlijkheid ook Gokyo in het Everestgebied. In mei 2016 staat Manaslu op het programma, inclusief een bezoek aan Laprak. Far West is een nieuwe bestemming die binnenkort op deze site wordt gepubliceerd.
  • Tot slot : Aardbevingen hebben de Himalaya gemaakt. Zonder aardbevingen was Nepal niet wat het is : het meest paradijselijke, meest spectaculaire land op de aardbol. Fact of life.

JHF Joost

 


5 juni 2015

THANK YOU SO MUCH

from the bottom of my heart

Journey Home Foundation, Kalyan, Prem, Mani & Bikash Gurung & parents, Uttam Gurung & parents, Laxman Gurung, Dhanraj Gurung, Santos Gurung, Renee Marcelle, Deepak Driver, all volunteers & bulldozer & tractor drivers & mule herdsmen- & women, Royal Mountain Travel, Rajju Maskey, Shiva Dhakal, Social Tours, Raj Gyawali, Bougainvillea Pokhara, Khaled & Reem Al Hussni / Lotus Corner, Nepal Army – young and courageous, Turkish Airlines, Yeti Airlines, Ekantipur, Bever Hengelo, SK-shop Wesselink Weerselo, TC Tubantia, Antonia Hilhorst, Jur en Marghareta Pels, Foekje Bakker, Inez de Maaijer, Sas & Maurits & personeel Plexat De Lutte, Harrie Hebben, Jaap van de Weg, Karin Bonnes en Toon Kampmeijer, Kantoor Helder, Engelbert Heideman, Tom Hogeling & Joyce Slot, Reinhold en Judith Hutten, Frank Wenzel, Thijs Lammerink, Benti Banach & Veronique Went (Tibetaanse vlaggen), familie Pascal Hermelink, Louis Welhuis, J. Stuivenberg, Emiel Hermelink, Minne Galama & Els Welsink, Addy en Els Horsthuis, Linda Bezemer, Tim Geertshuis & Elize van Berkel, Trudy Kool, Tarno Brugman, Dirk van Meeuwen en Heleen van Meeuwen-Schnitger, Ilja Siemerink, Anno Nu Oldenzaal, Ruut en Ine Heskamp, Henny en Gerry Hut, Peter en Frieda Nijkamp, Maaike Pegge, Henk en Mieke Procee, M. De Bree, parochieblad Rossum, I. Duimstra, A. Crivits, Mw. Janus-Samwel, J. De Goeij, I. Vos, D. Spaans, A. Vernooij, E. Moors, J. Pot, O. v.d. Hee, Nienke Kikkert, C. Dijkhuis, Hans Wenzel, S. Reuser, J. Engelbertink, L. Scholten, N. Baron von Soldenhoff, J. Doens, K. Postema-Vloothuis, J.Roelofs, M. Scholten, Joost van Daal, Lana Ruijs, Grietje Babois, T. Moor, J. Luchtenberg, K. Chauban, J. Lemmen, E. Rovers, familie Lasse Jaarsveld, A. Schuurman & A. Vondeling, Buiten de lijntjes, H. Bugter, C. Teunissen, R. De Vries & M. Zeegers, K. Vlutters & S. Vlutters-Hasewinkel, S. Schilder & D. Mol, K. Cooiman, Marcella Haak, M. De Vos, G. Hut-Blikman, E. Kuin, H. Pross, J. Vloothuis, A. Verbiesen, H. Lorist, L. Asma, Familie Tim Horsthuis en Marloes Nieuwmeijer, K. Postel, N. Wiggers, Jenneke Westrik, M. Klein Rot, J. Snijders, R. van Trigt, . Rijksen, C. Eggens, M. Schoenmaker & H. Timmerman, I. Quant, Marie-Jose Nassette, E. Wigger, T. Snijders, G. Zaalmink, Anneke Laarhuis, Rick Wouda, Y. Luza, Yolande Samwel, I. Disseldorp, G. Beld, O. Geurts, M. Koomen, Sasy Horsthuis, Roy Runneboom & Mascha Semmekrot, Herman en Rita Heskamp, W. Bolle & W. Bolle – Voigt, M. Smulders, P. Loomans & N. Loomans-Van den Anker, R. Velthuis, Sonja Jaarsveld, Mieke Hilhorst, Pieta Verhoeven en Kras Bocklandt, M. van de Rijt, E. Te Riele, A. Kleinherenbrink, Y. Wijers, A. Van Wieringen-Conijn, F. Elshuis, O. Siltasalmi, N. Olde Dubbelink, A. Bosma, F. Russchen, Erik en Thea Kallenbach, R. Wattel, T. Van der Wolde, Familie Niek van der Aa, Stefan Jeunink & Remke Deursen, L. Wolters, Dhr. En mw. Schomper, J. Griep, M. vt Sant, Noreen Tatuhey, Sieneke Procee, Carla Tijman op Smeijers, Onno en Paula Jaarsveld, C. Rood, H. Boenders, Hans Hilhorst, M. Wielinga, Monique Samwel, M. Bolsenga, Philip Heitkamp, R. den Dulk & A. Van der Zwet, Trudy Vloothuis, A. Bakker, C. Coenen, Jet Segerink, J. Bekkers, A. Nennie, L. Schipper, C. Blokhuis, M. Schumacher & B. Mantel, T. Den Dulk, P. V.d. Zedde, H. Fuykkink, A. Gremmen, L. Van Dolder, E. V.d. Meulen, Herman van de Kamp, Martijn Awater, G. Zwart, M. Oude Munnink, Veertje Oude Hassink, L. Kolste, M. Wissink-Hutten, Hans en Mirjam Horsthuis, Cor en Ceciel Kistemaker, Fam. Wouter Steggink, Jan en Ine Laarhuis, P. Boon, R. Van Scheijndel, Chantal Wildemors, G. Groote Punt, J. Punte, E. Punte, E. Van Angeren-van Zeijlen, Nanda Klop, L. De Maaijer, Benti Banach, J. Horsthuis, Maarten Moens & Denise, Norbert Poort & Chantal Bolscher, A. Blokhuis, G. Duteweerd, L. Schild, Jorrit Bosma, Yvanca Wensing, Marloes Visscher, Bas Bouwmeester & Moniek Bouwmeester-Paus, Jan en Marloes Graafland, Dennis Eidhof, M. Punt, Frits & Annemarie Gehner, D. Pross, Familie Peter en Jorieke Diepenmaat, Ingrid Ankone, Marije ter Horst-Blokhuis, Charlotte Laarhuis, Erik en Tineke Hilhorst, L. Blokuis, B. Blokhuis-Wiefferink, P. Van der Aa, S. Van Kralingen, T. Postel, A. Jongerden, H. Klifman, M. Achterweust, Joyce Deursen, B. Seijger, A. Bonnes, M. Scholten, J. De Raad, Eline Oude Hassink, A. Oude Huikink, Christel Weusthof, P. Van Eerden, A. Schrauwen, J. Hesselink, M. Swart, A. Eysink, F. Veelers, R. Seegers, H. Eenkhoorn, S. De Jong, J. Schreurs, C. Lap, G. Diepenmaat, P. Kok, J. Berkel, T. Olde Riekerink, M. Vloothuis, H. Zwaferink, J. Herrman, F. Schiphorst, R. van der Werff, B. Penninkhof, K. Nassette, P. Kramers, M. Klaver-Britstra, Mylene Janssen, A. Lorist, F. Geenen, A. Meester, Boelie Elzen, M. Bente, Ben en Ans Moorman, H. Mellink & M. Mellink-Tiehuis, D. Van der Plas, A. Van de Water, C. Netten, C. De Graaf, J. De Jong, F. V.d. Weerd, B. Keer, Irma Eissink, A. Dercksen, I. De Witte, I. Tatuhey, L. Bloemhof, M. van Doorenmaalen, W. V.d. Broek, Gaby Spierts & Peet Korstanje, H. Menkveld, J. V.d. Busse & M. v.d. Busse-Pels, F. Liebmann, M. Cobelens, M. van Nek & A. Van Nek Scheperboer, J. Jansen & J. Stam, J. Jeninga, G. Van de Riet, M. Marseille, Ellen van Ruiten, C. Urbanus, Emmy Schermers, G. Van Berkel & K. Schimmel, N. Ters, G. De Jonge, B. Schleiffert, Yvonne Tijman op Smeijers en Cisco Leus, E. Wanschers & H. Spijker, E. Kok & J. Van Boxsel, M. Alberti, R. Edens, F. Slaats & H. Slaats-Van de Leur, C. Broekhuizen & M. Clarijs, W. Groenewegen-Verheij, F. Theuvenet & G. Van der Plas, F. Cnoops, J. Salemans, H. Hövels & G. Hövels-Lentfert, E. Schoutens, L. Pieloor & Y. Pieloor-Preseun, W. Luchtenberg, L. Korpelshoek, M. Roelofs, Annemarie Wenzel, J. Van Dalsum, K. Deiters, G. Olde Keizer, C. Sandburg, Wouter He-man Wolbers, G. Schuring, P. Terpstra, I. Sonnemans, A. Leerkes, Familie Marielle van Delft-Pontvuijst, M. van Diest, Phool Mali & Nelleke den Braven, B. Wigger, C. Wijkhuizen, Heidi van Nieuwenhoven/Massages uit het Oosten, M. Boon, C. Mulders, A. Baudoin, T. Verpoorten, J. Wigman, M. Pol, J. Opdam, V. Klein, A. Semmekrot, Marque Holding, G. Awater, J. De Leeuw, V. Temme, D. Van Andel, M. Borgerink, G. Van den Broek, R. Mommers, T. Meier, H. Spanjer, G. Hazelbag, Annelieke ter Heege, Anne-Marie Speijers, F. V.d. Velden, J. Mensink, A. Janssen, A. Tillemans, M. v.d. Pol, J. Dik, J. Groote Punt, Sylvia Goossens, A. Bosma, Marco Kalverda, Th. Van Niekerk, B. Rutten, A. Moleman, Els Siemerink, R. Oude Lashof, I. Van Veenen, L. Folbert-Strootman, N. Folbert, J. Arends, R. Lotgerink & E. Kotte, Agnes Leferink op Reinink, H. Hulshof, Laura Boekholt, L. Schild, P. Bergman, F. Lowik, O. Scheij, J. Oude Hengel, ROXX International, E. Buchheim, A. Kok, N. Meijerink, C. Slagter, R Monninkhoff, A. Nijkrake, P. Westenenk, de mannen van De Vuurcirkel, J. Roelofs, A. Strijkveen, H. Lansink, H. Berndt, R. Heideman, B. Keizer, M. Hutschemaekers, J. Dijkhuis, M. Kortenhorst, J. Hövels, M. Mulder, J. Haverkotte, K. De Ruiter, H. Oude Elberink, J. Oostrik & C. Oostrik-Kothman, Huub Geertshuis, M. Harink-Braamhaar, J. Oude Hassink, Bert Baarslag, W. Ruigrok & M. Ruigrok-V.d. Valk, A. Wubbolts, M. Blokhuis, M. Kemerink, J. Holst, Hellegers Detailhandel, Steggink Haspels, P. Hesselink & E. Hesselink-Kemerink, P. Van Wijk, Silma Holding Ootmarsum, Carien Boelsma, R. Kemna, G. Nijhuis Rieksma, J. Lammerink, M. Horsthuis, J. Koop & A. Koop-Determeijer, E. Kole, Marie-José Weesie, J. Hazeleger, P. Grondman, M. Veldhuis, Theo Dalhoeven, C. Eckers, M. Lammerink, J. Silderhuis, H. Griep, B. Vos, A. Bossink, G. Postel, L. Buddingh, M. Verhulst, Ben en Joke Schnitger, P. Wester, J. Leurink, Hilde Wassenaar, Veronique Went, A. Van Oort, J. Siltasalmi, M. de Vries, B. Kaptein, F. Meijerink-Fleer, J. Tijscholte, V. Blokhuis & M. Evers, I. Jongsma, A. Kuiper, M. van der Ploeg, K. Huisman, W. Swartjes, R. Lubkemann, M. Oude Oosterik-Schopman, Maria Postma, W. Janszen & G. Janszen-Siemerink, G. Zwiers-Besselink, Ingrid Hegeman & Hans Luttikhuis, J. Wolbert, Bouwbedrijf Groote Punt, P. Stoof, Tjetmen Wolterink, G. Leussink, A. Van Willigen, G. Kemna, J. Schoonderbeek, Lonneke Wolterink, J. Wolterink, A. Leferink op Reinink, A. Vernooij, A. Visscher, J. Jeurissen, Eva Eyckmans, Aiwa Reizen, J. Folbert, J. Roesthuis, R. Silderhuis, E. Van Meurs, W. Tonnema, Maatschap Sanderink, F. Olde Loohuis, M. van de Camp, M. Schuurman, C. Oosterveen, Annelies Berkel & familie, A. Agaart, R. Cnossen, P. Frankes, J. Lage Venterink, J. Teussink & A. Teussink-Scheper, A. Mensink, A. Bouwhuis, M. van der Meche-Engelbertink, E. Groote Punt, D. Bekkering, M. Noij, J. Kamphuis-Essink, J. Smakman, D. Kleeman, H. Wiggers, S. De Jong, Meander.

Een duizelingwekkende lijst. Ongetwijfeld ben ik mensen vergeten. Of heb ik namen verkeerd gespeld. Laat het me weten. Als je niet in deze lijst wilt staan, geef me aub ook even een seintje.

11424725_809737852456289_8166037860493167108_o


22 mei 2015

THE GROUND BENEATH HER FEET

“In spite of all evidence that life is discontinuous, a valley of rifts, and that random chance plays a great part in our fates, we go on believing in the continuity of things, in causation and meaning. But we live on a broken mirror, and fresh cracks appear in its surface every day. ”
― Salman Rushdie, The Ground Beneath Her Feet

Gisteren is, met Uttam als begeleider, alweer het vijfde grote transport over de weg de bergen in gestuurd. O.a. Dhane en Bhavi zijn in Laprak, met ter plaatse een team van ca. dertig jonge kerels dat de distributie verzorgt. Een aantal bergwegen in Gorkha is inmiddels vrij, we komen met trucks en tractors nu een heel eind. Dat scheelt enorm t.o.v. de eerste weken, toen alle voorraden te voet omhoog moesten. Kwantitatief brengen we nu per vracht vijftig (!) keer meer, en ook nog eens in veel kortere tijd. Vanuit Barpak bereiken we te voet in een dag Laprak, en daarna ook een hele serie hoger gelegen dorpen, die overigens wel allemaal op meerdere dagen loopafstand liggen.

We zijn er stiekem best trots op dat ons team al vanaf dag twee concreet hulp verleent, veel eerder dan alle andere binnen- en buitenlandse organisaties die zich voornamelijk op Kathmandu concentreerden, en die oneindig meer geld en man(vrouw)kracht hebben. Onbegrijpelijk, maar het is nu niet de tijd om me daar druk over te maken. Onze operatie is nog steeds in volle gang. Voor ons is dit uiteraard ook nieuw, maar omdat we al een hecht team hadden ging de omschakeling in feite vanzelf. Niets doen was helemaal geen optie, het doel overduidelijk. Wat een krachten komen er dan los, ik kan het zelf nog niet goed bevatten.

Dankzij de vele bijdragen hebben we een redelijk ruim budget (voor onze kleine organisatie, het staat in geen enkele verhouding met de pro’s), veel meer dan ik initieel had verwacht. We kunnen er voorlopig prima mee uit de voeten. Om te voorkomen dat het al te zeer wild west wordt, ben ik zelf ook deze kant op gevlogen. Dat blijkt een goede beslissing. De jongens vinden het prettig dat ik er bij ben en de verantwoordelijkheid neem (we werken immers buiten de regering om, precair maar uiterst doeltreffend), en ook naar de NL buitenwereld moet de actie vanzelfsprekend ‘accountable’ blijven, d.w.z. financieel hygiënisch. Hoewel we iedere dag met liefde grote bedragen uitgeven – ieder transport over de weg kost ons minimaal 10.000 dollar -, is dit immers niet ons geld, een gegeven waar we ons zeer van bewust zijn. Ik werd er zelf trouwens ook zat van, alleen maar achter de computer. Werkdagen die beginnen om 1 uur ’s nachts (dan begint de dag in Nepal), slecht vol te houden. Veel beter om nu hier te zijn.

Een aantal concrete doelen is zo goed als bereikt. Laprak Tent City is sinds twee weken een feit. Zaak is nu dat de oogstgewassen en de voorraden die wij aanvoeren goed worden opgeslagen, zodat de mensen min of meer fatsoenlijk de moesson doorkomen. De zomer wordt in de bergen hoe dan ook een ellendige toestand, helaas, het is niet anders. De seizoenen, aardbevingen, landverschuivingen, daar kunnen wij niets aan veranderen, behalve zorgen dat de transporten veilig verlopen – risicovol genoeg. Godzijdank lijkt het mee te vallen met ziektes, mede doordat in Laprak meteen sanitaire voorzieningen zijn getroffen, er vanaf het begin grote nadruk op hygiëne is gelegd, en baby’s, kwetsbare mensen en hoogbejaarden naar Pokhara zijn geëvacueerd. Diezelfde hoogbejaarden willen trouwens terug naar Laprak Tent City, veel te warm in Pokhara. Achteraf volkomen begrijpelijk, we proberen het te realiseren per heli, zoveel wegen die oude mensjes niet. Het zou me aangrijpen als ze in Pokhara dood zouden gaan van de hitte.

Lange termijn denken is op dit moment erg lastig omdat de moesson er tussen zit. Ik heb wel al mooie ideeën uit Nederland aangereikt gekregen, o.a. van bedrijven en scholen, om na de zomer een aantal acties te ondernemen, al dan niet met stages hier in Nepal. Het wordt een enorme klus, kwetsbare dorpen als Laprak worden waarschijnlijk niet herbouwd maar gerelokaliseerd. Ontzettend jammer, het worden ongetwijfeld vinexlocaties, maar ook hier geldt : het is voor nu gewoon niet anders. Wat daarmee samenhangt, en net zo essentieel, is dat het toerisme terugkomt. We mikken op een voorzichtige herstart in oktober, mits de aarde weer rustig wordt. Als de werkgelegenheid in het toerisme en de bergsport wegvalt, betekent dat een nieuwe exodus vanuit Nepal naar de slavernij in Dubai, waar een WK voetbal in de woestijn kennelijk rechtvaardigt dat daar vijf Nepali per week omkomen doordat er nul arbeidsvoorwaarden zijn. Voor de wederopbouw van dit land is de afwezigheid van jonge mensen nu al een gigantisch probleem. Geen nieuws dat je Blatter daar niet over hoort, maar wat mij betreft hadden Van Praag – sowieso al de lafaard van de dag –, maar natuurlijk ook de KNVB  zich daar al lang geleden over moeten uitspreken.

In Kathmandu lijkt het normale leven zich min of meer hervat te hebben, zelfs op een extreem warme dag als vandaag, maar iedere dag (nacht) komen er een paar hobbels waar je helemaal naar van wordt. Alsof je met 100km/u een weiland in rijdt. Even ontspannen met muziek op de iPod, no way. Alert. Open space. Te bedenken dat ik hier nog maar een paar dagen ben, en het ergste bij lange na niet aan den lijve heb gevoeld. Ik kan me niet voorstellen hoe de twee ‘big ones’ moeten zijn geweest, ik hoop het ook niet mee te maken, hoewel de prognoses niet goed zijn. De voortdurende naschokken zijn doodeng maar zouden een goed teken moeten zijn, spreiding van energie e.d., geen ‘big ones’ meer. Echter, dat werd na de eerste grote beving ook gezegd. Uiteraard zijn prognoses slechts statistisch, er is nooit iets te voorspellen en wie weet gaat het goed. Maar voor het eerst in mijn leven ben ik echt bang.

Hoe dan ook was het, met afstand zelfs, de meest hectische maand uit mijn leven. Ik heb werkelijk geen idee meer wie ik al dan niet persoonlijk heb bedankt. Ik zeg het dus gewoon nog een keer : dankjewel lieve mensen. Zonder jullie was dit nooit mogelijk geweest, en hadden veel mensen nu – een maand later – nog steeds met een lege maag in de kou en regen gezeten. Een aantal van jullie heeft hier met mij gereisd, je weet hoe het weer hier in de bergen tekeer kan gaan, zelfs in het droge seizoen. En met veel mensen bedoel ik niet honderden, maar duizenden. Met de hulp die de bergen in gaat, wordt zelfs in Tent City het normale leven zo goed en zo kwaad als het kan weer opgepakt. Er wordt geoogst, er worden kinderen geboren, gisteren zelfs een bruiloft. Het is bepaald niet leuk om onder tarpulin te slapen, om er maar eens een understatement tegenaan te gooien. Maar je hoeft in ieder geval niet bang te zijn dat je eigen huis je dood wordt. Rustig slapen. Letterlijk onder zeil.

Prems vader is de enige persoon in Laprak die niet naar Tent City is verhuisd. Hij blijft in de ruïnes van zijn huis – als zelfvoorzienend boer zijn levenswerk, twintig jaar aan gebouwd – volhardend onder een zeil zitten, al bijna een maand nu. Ik heb de man nog nooit ontmoet, maar ik ken het karakter van zijn zoons. Uttam is gisteren vooruit gegaan met een truck vol rijst en linzen. Prem is vanwege zijn expeditie helemaal nog niet terug geweest in Laprak, wij gaan morgen. We vertrekken om vijf uur ’s ochtends, als het weer een beetje meezit zijn we voor het donker hoog in Gorkha en wellicht kunnen we zelfs de laatste uurtjes naar Laprak te voet overbruggen. Als dat niet lukt, geen enkel probleem, we hebben met z’n tweeën voor hetere vuren gestaan, en zijn als bergmensen gehard en volledig geoutilleerd, al jaren. Mooi dat die expertise nu ook zo ingezet kan worden.

Namens alle Gurungs, in het bijzonder Prem, Uttam, Dhane, Bhavi, en uiteraard ook mijzelf, nogmaals dank aan iedereen. Wij gaan er van uit dat Nepal over pakweg twee jaar een ander land is, want ondanks alle ellende is dit natuurlijk dé kans om alles beter te maken. De nieuwe generatie staat op en neemt het heft in handen. Dat werd ook tijd hier. Het feit dat ik daar een klein aandeel in heb maakt me gelukkig. De veerkracht van dit volk des te meer. Ik heb groot vertrouwen in de toekomst.

Your old road is rapidly agin’
Please get out of the new one
If you can’t lend your hand

We are Nepali. Never conquered, never colonised. We will bounce back.

Hartelijke groet uit K-town,

Joost

10408653_801037079993033_6539437172511682742_n22623_10153374572284866_6725056212448910988_n

1 mei 2015

Beste mensen,

Heel veel dank voor jullie overweldigende respons. Er is de afgelopen dagen ontzettend hard gewerkt. Nepal is in chaos vervallen, de organisatie is ver te zoeken en de regering laat het volledig afweten. Het weer blijft onverminderd slecht, wat de operaties voortdurend belemmert.

Ondanks alle chaos en ellende, worden er wel degelijk concrete resultaten geboekt. Het Gurungteam gaat al de hele week doeltreffend te werk, en helpt naast Laprak inmiddels ook omliggende dorpen in het epicentrum (o.a. Gumda, Barpak). Door de onvermoeibare inzet van Kalyan en Bikash in Kathmandu, en de grote Gurungfamilie met hen, is het gelukt de eerste acute hulp te verlenen.

Tot nu toe (vrijdag 1 mei) :

  • Zaterdag : meteen na de beving is duidelijk dat dit de ‘big one’ was die al jaren werd gevreesd. Epicentrum onder Laprak.
  • Maandag de eerste helikopter naar Laprak. Wegens slecht weer kan de heli niet landen. Luchtfoto’s bevestigen de ergste vermoedens. Totale verwoesting, iedereen dakloos in de stromende regen.
  • Dinsdag en woensdag worden tientallen zwaargewonden (veelal hoofdletsel en breuken) en hoogzwangere vrouwen per helikopter van Laprak naar Pokhara geëvacueerd.
  • Dinsdag wordt ook in volle omvang duidelijk hoe groot de verwoesting is. In Laprak staat vrijwel geen huis meer overeind. Waarschijnlijk komen ongeveer vijftig mensen direct om, velen zijn nog steeds vermist. Op het moment van de aardbeving (rond het middaguur) zijn veel mensen aan het werk op de akkers, wat waarschijnlijk honderden levens redt. Iemand maakt een hartverscheurende foto op het moment van de beving, Laprak gaat letterlijk op in stof.
  • Dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag zijn zeil, rijst, water, medicatie en zeep per helikopter naar Laprak gebracht. (Je vraagt je misschien af, waarom zeep? Hygiëne is in dit stadium buitengewoon belangrijk met het oog op eventuele uitbraak van ziekte.)
  • Donderdag/vrijdag : een truck en een bus vol rijst, noodles, linzen & medicatie rijden zo ver als mogelijk is over de weg westwaarts. Uttam – die zich al vaker bewees als engel – en een team van ca. twintig man dragen vervolgens alles naar Laprak en komen volgende week weer terug voor de volgende lading. De voettocht naar Laprak duurt drie tot vijf dagen, d.w.z. onder optimale omstandigheden. Het moge duidelijk zijn dat het nu alles behalve optimaal is, ronduit gevaarlijk zelfs, veel voetpaden zijn weg en door het slechte weer en aanhoudende naschokken blijft de kans op aardverschuivingen levensgroot.

Dwars door alle ellende, zie ik soms toch een glimlach voorbij komen. Dat is mooi, maar ondertussen lijkt de stemming in Nepal om te slaan van ontzetting naar woede. De overheid stuurt alles in de war en heeft nergens grip op. De mensen zijn hongerig en boos. Aan alles is gebrek, de prijzen schieten omhoog, we zijn bang voor plundering. Zodra je ergens honderd flessen water naar toe brengt breken er gevechten uit, de mensen willen er tweehonderd. Begrijpelijk in deze wanhoop, maar het maakt de situatie er niet beter op.

We verwachten dat deze chaos nog zeker enkele weken aanhoudt. We blijven doen wat we kunnen. Zodra de situatie enigszins is genormaliseerd, gaan we denken aan wederopbouw. Vooralsnog is dat niet aan de orde, acute hulpverlening en overleven is het enige dat nu telt.

Het is momenteel niet mogelijk iedereen persoonlijk te bedanken. Jullie respons is te groot. Laat duidelijk zijn dat onze dank ook groot is. Jullie maken het mogelijk.

Ondertussen updates via deze site en facebook (Joost Horsthuis).

Nogmaals, mede namens de mensen ter plaatse, heel veel dank.

Joost

PS  mensen die met ons team hebben gereisd en benieuwd zijn naar eenieders welbevinden : Prem, Uttam, en Bhavi zijn – op wat schrammen na – ok. Dhane is vooralsnog  spoorloos maar doordat er nauwelijks communicatie is hoeft dat niet meteen het ergste te betekenen.